Ailesi tarafından 2 aylıkken götürüldüğü hastanede lösemi teşhisi konulan Elisa Eylül için uygun donör arayışına başlandı. Ortadan geçen süreçte donör bulunamayınca Elisa Eylül’e 17 yaşındaki ağabeyi Muhammed Vehbi Akçay’dan nakil yapılmasına karar verildi.
Geçen yıl mart ayında Ankara’daki LÖSANTE Çocuk ve Yetişkin Hastanesi’nde yapılan ilik nakliyle küçük Elisa Eylül sıhhatine kavuştu. Anne İclal Akçay, AA muhabirine, kızının uzun ve kuvvetli bir tedavi sürecinden geçtiğini söyledi.
Küçük kızına götürdükleri hastanede lösemi tanısı konulduğunu belirten Akçay, “Tek tedavisinin nakil olduğu söylendi ve nakil için uygun donör arayışına girildi. Bizlerden de kardeşlerden de alındı. Ağabeyi yüzde 70 uyumlu çıkmıştı, bizler yüzde 50’deydik.” dedi.
Türkiye ve dünya genelinde daha yüksek uyumlu donör arandığını fakat bulunamadığını lisana getiren Akçay, oğlundan nakil yapılmasına karar verildiğini anlattı.
“Bir yeri ağrıyor lakin neresinin ağrıdığını bilemiyorsun”
Bu devirde kızı Elisa Eylül’ün bebek olmasının zorlukları bulunduğuna işaret eden Akçay, “Bir yeri ağrıyor lakin neresinin ağrıdığını bilemiyorsun. Konuşamıyor, kaygısını anlatamıyor, yalnızca gözlerinin içine bakıyor ve çaresizce senin anlamanı bekliyor. Zordu, tek başımaydım. Çok şükür, bugün sıhhatine kavuştu.” sözlerini kullandı.
Akçay, LÖSEV’in kendilerine hem tedavi hem de ruhsal açıdan büyük dayanak verdiğini vurgulayarak, şunları kaydetti:
“Psikolojik olarak çok berbattım. Teşhis konulana kadar çocuk kanlı kusuyor ve nedenini bilmiyorsun. Çok makus bir şey bu. Samsun’dayken ruhsal olarak berbattım. Kimseyle görüşmek, konuşmak istemiyordum. Yalnızca bebeğime sarılıp ağlıyordum.”
“Donör olmak hiç güç değil, herkes donör olmalı”
Muhammed Vehbi Akçay ise kardeşine umut olmanın memnunluğunu yaşadığını lisana getirdi.
Aileden yüzde 70 uyumlu yalnızca kendisinin bulunduğuna dikkati çeken Akçay, “Kardeşime de babama da bütün ailemize baktılar. En sonunda benden almaya karar verdiler.” diye konuştu.
Küçük bir süreçle kardeşine umut olduğunun altını çizen Akçay, “Donör olmak hiç sıkıntı değil, herkes donör olmalı. Bu kadar küçük bir süreçle herkesin hayatı kurtulabilir.” dedi.
Kardeşinin tedavi periyodunun sıkıntı bir süreç olduğunu belirten Akçay, “Biz buradaydık, annem Ankara’daydı, LÖSANTE Hastanesi’nde tedavi görüyordu. Bizim için güç bir süreçti, olağan ki kardeşim, annem için çok daha zordu. Arayarak, konuşarak, mesajlaşarak daima onların yanında olmaya, takviye olmaya çalıştık.” diye konuştu.